Teatr NN

Teatr NN powstał w 1990 roku w Lubelskim Studio Teatralnym, którego siedzibą była Brama Grodzka i przylegające do niej kamienice. Ten rok w Polsce był początkiem wielkich zmian w życiu społecznym, politycznym, gospodarczym, tak więc teatr mimowolnie stał się rówieśnikiem tego, co się wtedy zdarzyło. Przeszłość osób, które zaangażowały się w Teatr NN związana była z lubelskim teatrem studenckim końca lat 70-tych i 80-tych i doświadczenie tego teatru tkwiło w nas głęboko. Mieliśmy świadomość tego, że coś się gwałtownie w naszym życiu i w naszym otoczeniu kończy - że za nami pozostają smutne i beznadziejne lata osiemdziesiąte, a z nimi część życia uwikłanego w tamten czas i jego problemy. Chcąc nadal tworzyć teatr musieliśmy zupełnie od nowa odnaleźć się w szybko zmieniającej się rzeczywistości. Wyrazem tego co wtedy czuliśmy było nazwanie naszego Teatru - "NN". Miało to oznaczać odrzucenie rodzącego się wszechobecnego w mediach stylu krzykliwej autoreklamy wielu twórców. Był to wyraz dosyć naiwnego buntu przeciwko kolaboracji ludzi sztuki - artystów z kulturą masową. Już wtedy było widać, że rodząca się kultura masowa będzie dla kultury największym zagrożeniem.

Odpowiadała mi sytuacja anonimowości i działań bez rozgłosu. Stąd nazwa "Teatr NN" nawiązuje do przestrzegania przez średniowiecznych artystów zasady bycia anonimowym, pozostawania w ukryciu. Podpisem, świadectwem artysty powinno być to co zrobił - a nie on sam. Chciałem robić teatr kameralny, dla grona zaprzyjaźnionych osób. Z tego okresu pochodzą poniższe teksty, rodzaj poetyckiego manifestu czym jest dla mnie teatr:

Dlaczego NN?

Nomen nescio - imienia nie znam. Wtopić się w swoje dzieło, wtulić się w jego ciepło i istnieć tylko poprzez nie. Zakryć twarz czarnym welonem. Odejść na spotkanie Ciemności bez obaw i strachu zostawiając swój Teatr odbity w czyichś uważnych oczach. Zostawiając swój ślad.

Dlaczego Teatr?

To właśnie w Teatrze można odnaleźć jeden z najbardziej archetypicznych i poruszających obrazów, którym wciąż karmimy naszą wyobraźnię. Magiczny krąg światła zatrzymujący Ciemność a nad nim pochyleni ludzie. Odwieczna walka Światła z Nocą, Dobra ze Złem i człowiek szukający schronienia i ocalenia tam gdzie płonie ogień. Tak należy to widzieć, rozumieć i czuć gdy stajemy naprzeciw czarnych kotar okalających miejsce gdzie światło powołuje do życia lub gasi coś co nazywamy Teatrem. Naszym Teatrem".